_{-  کارت!}

_{- همراهم نیست.}

_{- اینطرف بایستید!}

_{- آخه کلاسم دیر شده.}

_{- نمیشه برید تو!}

_{- فکر می­کنید اون تو می­خوام چه جنایتی کنم؟ خوب کارتمو جاگذاشتم.نکنه فکرکردیدبمب همراهمه؟!}

_{-نه خانم! بحث این­حرفا نیست.}

_{-پس بحث چیه؟}

_{جوابی نمی آید.}

_{حرفهایم بی اثرند.همچنان خشک و جدی ایستاده و به وظیفه­ی خطیرش عمل میکند! گیر­دادن به دانشجوها..هیچ توضیحی پذیرفته نیست.فقط کارت می­خواهد.با چشمهای خالی ازحرکت آنجا ایستاده. دانش...گاه.}

 _{به خانه برمی­گردم.مغزم دردمی­کند.به چشمهای بی­نورفکرمی­کنم..انگار هزاربار دیده­امشان..انگاربه­دیدنشان عادت دارم...صدای نفس­های آرامی در گوشم می­پیچد. بالشم بوی نم گرفته.. تصویر دو چشم راکد در ذهنم چرخ می­خورد...}

امروز دوباره دیدمش... چقدر خسته بود... راه که می­رفت پاهایش تقریباً روی زمین کشیده می­شد... ۸-۹ساله... بیشتر نمی­زد. پیاده که شدم او هم پیاده شد. پسر بچه­ای که قدش به شانه­های او نمی­رسید به سمتش آمد. دست هم را محکم گرفتند و به سمت ویترین آبنبات­فروشی دویدند... پاکتهای فال توی دستهای کوچکشان به تلخی لبخند می­زدند...

آدم­ها به نوشتن نیاز دارند. نه فقط برای درد­ دل ­کردن یا به اشتراک گذاشتن افکار, دردها و شادی­ها. نیاز دارند با خودشان رو راست باشند. نیاز دارند به حرف­های دل خودشان گوش دهند. وقتی می­نویسی ذهنت را از آشفتگی خلاص می­کنی. تا پیش از نوشتن تنها تصاویری مغشوش در رفت ­و آمدند. وقتی ثبتشان می­کنی آنها را در مشت می­گیری... سر ­و سامانشان می­دهی و بعد آرام می­شوی. باری از روی دوش دلت برمی­داری...